Tajemnicą poliszynela jest, że pracodawcy buszują po portalach społecznościowych prześwietlając kandydatów, jednak ogłoszenie wydawcy boska.pl jest chyba pierwszym tak otwartym przyznaniem się do korzystania z portalu społecznościowego w procesie wyboru przyszłego pracownika.

I mimo że, nie od dzisiaj wiadomo, że wszystko,co robimy w internecie jest publiczne, to w wymogu podania linka do Facebooka w procesie rekrutacyjnym widzę przynajmniej trzy problemy.

Po pierwsze, jednak naruszenie prywatności, bo większość użytkowników serwisu to osoby prywatne, zamieszczające osobiste informacje przeznaczone dla określonego kręgu znajomych. Po drugie selekcja kandydatów w oparciu o niemerytoryczne informacje, bo jakie znaczenie przy ocenie kandydata na redaktora ma, czy na wakacjach był nad morzem czy w górach, redaktor to warsztat, a nie ‘lajfstajl’. Po trzecie uszczuplenie przestrzeni swobodnej wymiany myśli -  im mniej prywatności w sieci, a raczej tak jawne jej naruszanie, tym bardziej sformatowane informacje, mniejsza różnorodność opinii.

Przed złożeniem aplikacji warto zastanowić się, czy pracodawca taki jak Grupa G7 media nam odpowiada. Zawsze jest jakiś wybór.

Były poseł Prawa i Sprawiedliwości (obecnie Solidarna Polska) zaczął pisać bloga pod tytułem „Aromaty w kwiatach”. Tylko osoba o szczególnej wrażliwości może tak zatytułować swój kącik w internecie. Ponieważ jak każdy romantyk, wstydzi się swojej delikatnej natury, zasłania się szorstkimi słowami i skrajnymi sądami. Swoim pierwszym wpisem „Jak morderca skłonił mnie do założenia bloga” próbuje nie dopuścić do siebie ludzi w obawie przed niezrozumieniem i skrzywdzeniem, a jednak pełen nadziei, że ktoś dojrzy jego prawdziwą twarz i szeptem powie: „Już dobrze Jacku”.

Opowieść Tomasza Machały de facto potwierdza tezę o prawdziwej, skrywanej pod maską pisowskiego bull terriera, naturze posła:

„Rok temu byliśmy umówieni na wywiad w Polsat News. O 8.45 rano. Dzwonimy do niego tuż przed 8. W słuchawce słyszymy męski zaspany głos. Kurski, na pytanie czy będzie w studiu mówi, że jeszcze śpi. Pamiętam też inną sytuację – z zakładania Solidarnej Polski dwa miesiące temu. Jacek Kurski powiedział kilku telewizjom, że odpowie na pytania. Umówił się na placyku w centrum Warszawy. Czekaliśmy 45 minut. Wtedy wysłał SMS-a, że zmienił zdanie” – pisze Machała na portalu Kampania na żywo.

I wszystko jasne, Kurski nocami nie mogąc zasnąć rozmyśla nad strofami Mickiewicza i cichutko nuci ballady Okudżawy akompaniując sobie na gitarze. Kiedy wreszcie zmęczony zaśnie nad ranem, dzwonią bezwzględni dziennikarze. Jest niezdecydowany, błądzi w obłokach, dlatego zapomina o spotkaniach lub je odwołuje. Jest jak Bolec z „Chłopaki nie płaczą”, tak naprawdę nie chce zajmować się gangsterką, lecz sztuką, też pewnie ogląda MTV przez sześć godzin dziennie.

Tylko szara codzienność i odczarowani bohaterowie młodości wciąż zmuszają go do zakładania maski bull terriera.

Wystarczy spojrzeć na wyniki badań przeprowadzonych przez firmę Newton Media i zaprezentowane na stronie MR. I okazuje się, że wystarczy umieć liczyć różne publikacje prasowe i przeliczać na procenty. I tyle. Zaliczony egzamin gimnazjalny powinien gwarantować odpowiedni poziom kompetencji. Główny wniosek przeprowadzonych przez firmę badań jest taki, że najwięcej polska prasa pisała o Prawie i Sprawiedliwość. Bo 298 tekstów o PiS, to więcej niż 278 o PO. I to jest odpowiedź „jak” (nie ile) polska prasa pisała o pięciu najważniejszych partiach w Polsce. No chyba, że redakcja mediarun.pl złośliwie wybrała powyższe dane jako najważniejsze z pracy Newton Media.

http://wiadomosci.mediarun.pl/artykul/media-prasa,prasa-najczesciej-pisze-o-prawie-i-sprawiedliwosci,11501,4,1,1.html

Drugi dzisiejszy tekst z Mediarun przedstawia wyniki analizy obecności artystów hip-hopowych w social media przygotowane przez agencję interaktywną Migomedia. Już trochę ciekawiej niż w poprzednim „badaniu”, ale liczenie „lubię to” oraz komentarzy jakoś dla mnie nie jest szczytem przenikliwości. Ale również spójrzcie sami, bo może się czepiam:

http://wiadomosci.mediarun.pl/artykul/marketing-marketing,jak_artysci_hiphopowi_radza_sobie_w_social_media_raport,41070,2,1,1.html

Za to na pewno Agencji Migomedia nie można odmówić odwagi w podejmowaniu nowych wyzwań. Na ich stronie pozycja „Nowy wizerunek TOI TOI”. Nie lada zadanie, przyznacie. Przed nimi …. roboty, znaczy dużo pracy.

http://www.migomedia.pl/

W dzisiejszym mediarunie także informacja o tym, że Zamek Królewski w Warszawie wybrał agencję, która przygotuje oraz zaimplementuje „długofalową strategię komunikacji na Facebooku”. Z pewnością profesjonaliści z agencji – strategy director, junior account oraz content designer świetnie poradzą sobie z postawionymi przed nimi zadania takimi jak dodawanie zdjęć i komentarzy na funpage’u.

http://wiadomosci.mediarun.pl/artykul/marketing-marketing,zamek_krolewski_lubi_to,41074,2,1,1.html

To tyle z mojego wyjątkowo złośliwego dziś przeglądu prasy, proszę traktować powyższe uszczypliwości z przymrużeniem oka. Ale niech będą też pretekstem o zapytanie o kondycję i jakość refleksji nad komunikowaniem masowym w Polsce.

Sprawa ks. Bonieckiego to ciekawy przypadek ograniczania swobody działalności dziennikarza i publicysty. Skoro ksiądz, który jest jednocześnie dziennikarzem nie może w danych okolicznościach wykonywać części swojej pracy, to zasadne staje się pytanie czy te dwie rolę, księdza i dziennikarza, nie wykluczają się. Czy kapłaństwo, a więc także przynależność do struktur kościelnych i związana z nim lojalność, nie ogranicza niezbędnej dziennikarzowi swobody działania? Nie odwracam tego pytania (czyli, czy dziennikarz może być dobrym księdzem),ponieważ przeważnie księża zostają dziennikarzami, a nie odwrotnie.

Jak jest więc z tą niezależnością księdza – dziennikarza? Moim zdaniem nie ma tu jakiegoś specjalnego „konfliktu interesów”. Każdy dziennikarz jest zależny od swojej redakcji, a także od swoich poglądów oraz charakteru. W przypadku księży pracujących również w mediach chociaż jasne jest źródło ich przekonań i sprawa, której służą. Wiadoma jest perspektywa, z której patrzą na świat i tego nie ukrywają.

Ks. Boniecki w ostatnich swoich wypowiedziach nie powiedział chyba niczego, co by było niezgodne z doktryną kościelną, jego sprawa jest zatem przejawem głębszego kryzysu Kościoła w ogóle , a nie problemem łączenia ról księdza i dziennikarza.

Wszystkiego o tym wydarzeniu możecie dowiedzieć się ze strony http://www.kotlinamocy.pl/.

W całej sprawie najciekawsze jest to, że Frankowskiemu odchodząc z Top Gear udało się ze sobą zabrać Kotlinę Mocy. Impreza pozostała w jego gestii, a nie redakcji pisma na brytyjskiej licencji. Oznacza to, że firmy, partnerzy, sponsorzy poszli za byłym naczelnym, a nie za nowym wydawcą miesięcznika (Axel Springer), którego wyrzucenie Frankowskiego może słono kosztował (jeden porządny event już stracił)

Tak w ogóle to myślę, że nowy wydawca nie zatrudniając Frankowskiego z nie strącił go z medialno-motoryzacyjnego Olimpu, tylko dał mu szansę skończyć z plastikowym dziennikarstwem motoryzacyjnym.

Zapraszam do przeczytania komentarzy – jest tam omówionych wiele kluczowych wątków „sprawy Frankowskiego”.

A także to lektury komentarza po zwolnieniu z funkcji red. nacz. TG:

http://dziwniejszebrzegi.wordpress.com/2011/06/28/axel-springer-przejmuje-top-gear-polska/

oraz wywiadu z Frankowskim przeprowadzonego w 2009 roku:

http://dziwniejszebrzegi.wordpress.com/2009/06/15/licencja-na-sprzedawanie/

Ponieważ byłem na spotkaniu z Lisem od samego początku do samego końca oraz dokładnie zapoznałem się z wyżej wymienionymi tekstami, mogę z całą stanowczością powiedzieć, że odbieram materiały GPc oraz niezaleznej.pl jako manipulację i niezachowanie podstawowych standardów dziennikarskich.

Zacznijmy od tekstów zamieszczonych na portalu niezalezna.pl. Dzisiaj o 7.00 pojawił się na nim artykuł: Mamy sensacyjne nagrania Tomasza Lisa” (zobacz), a po 8.00 ”O czym jeszcze mówił Lis?” (zobacz).

Oba teksty sugerują, że pracownicy GP weszli w posiadanie jakiś sensacyjnych, trudno dostępnych materiałów, które teraz dzięki nim ujrzą światło dzienne i będą przekazane opinii publicznej: „Od dziś w „Gazecie Polskiej Codziennie” będą publikowane fragmenty spisanych nagrań Tomasza Lisa”. Po pierwsze, jak pisałem w ostatnim poście, na spotkaniu nie było nic ciekawego, nic zarazem nowego i istotnego z punktu widzenia państwa. Więc event nie jest wart okładki żadnej poważnej gazety. Po drugie spotkanie na żywo transmitowane było via internet i cały czas można oglądać jego zapis (link w poprzednim poście), więc po co komu fragmenty spisane przez GP? No chyba, żeby redakcja pomogła wybrać co najważniejsze i odpowiednio zrozumieć.

Teraz danie główne, czyli papierowe wydanie „Gazety Polskiej codziennie” i zapowiadany szumnie tekst. Na jedynce duży tytuł :”TVN to syf Polsat polszmat mówi Tomasz Lis” i zdjęcie Lisa (nie ze spotkania!! był inaczej ubrany). Artykuł na stronie 5: „Tomasz Lis: TVN24 to tandeta!” I nadtytuł; „Naczelny „Wprost” szczery do bólu – mamy nagrania! (btw. wszyscy mają). A w samym tekście kilka wyrwanych z kontekstu wypowiedzi Lisa, w których ostro krytykuje polskie media – nie tylko TVN i Polsat jak sugeruje tytuł, wszystkim równo się dostało. To samo z wypowiedziami Hołdysa. I tyle, to cały materiał, skromny artykulik autorstwa niejakiego Macieja Marosza. W tekście nie ma mowy, czy próbowali się skontaktować z Lisem  lub Hołdysem, aby poprosić o komentarz. Nic. Tylko przeplatanka przypadkowych cytatów z obu panów  i parafrazowania ich.

I ostatnia kwestia, niezalezna.pl: „Reporterzy nowego dziennika (GPc – przyp. red.) nagrali Lisa na jednym z otwartych spotkań z czytelnikami”. Żadnych reporterów nie widziałem, nikt z GPc nie zadał Lisowi żadnego pytania, a były pytania od publiczności. W „Gazecie” nie ma zdjęcia z tego spotkania, tylko jakieś inne Lisa. Więc co, nagrywali z ukrycia, z opuszczoną przyłbicą?

Organizatorzy spotkania napisali na Facebooku, że ich sprostowania przekazane w formie komentarza na profilu niezalezna.pl zostały usunięte.

Próbowałem skontaktować się z redakcją Gazety Polskiej codziennie, aby poprosić o komentarz, ale udało mi się tylko porozmawiać z działem kontaktu z czytelnikami, w którym Pan podzielił się swoją opinią, ale odmówił prawa przytaczania jego słów jako oficjalnego stanowiska redakcji.

I rzeczywiście facet miał dużo do powiedzenia. Dowiedziałem się, że zdawał na medycynę, pracował w browarze, mieszkał na Żurawiej. Że na Zygmunta Solorza – Żaka, wszyscy w Polsacie mówią Piotr, a Mariusz Walter to baryton. Że ma czwórkę dzieci i biega maraton, że Maradona jak mówi, to jest głupi, a Ziemkiewicz jest w KRUSie. Że w Waszyngtonie mieszkał sam, a Kuba Wojewódzki to gwiazda. Że w telewizja podają budyń i że nie skończył prawa, a co z tą Polską – nie wiadomo.

I to by było na tyle, nie zapamiętałem ani jednego ważnego zdania na temat dziennikarstwa od ponoć jednego z najlepszych w tym kraju dziennikarzy. Nic o mistrzach, nic o warsztacie, nic o samodoskonaleniu. Co więcej na samym „nic” się nie skończyło. Po wysłuchaniu Lisa utwierdziłem się w przekonaniu, że nie można od siebie oddzielić mediów, polityki i biznesu. I najwięcej energii idzie, nie w pracę stricte dziennikarską, a rozpracowywanie zależności w środowisku i odpowiednie się w nim w danej chwili ustawienie.

Tyle moje wrażenia na gorącą. Ale sprawdźcie sami: http://www.ustream.tv/recorded/17269766

No więc wpadłem wypić kawę i posłuchać Palikota. Zjawili się przedstawiciele mediów, którzy przed oficjalnym rozpoczęciem spotkania przepytywali byłego „posła z Lublina”. Tak się złożyło, że młoda dziennikarka z TVP Warszawa rozmawiała z Palikotem tuż obok miejsca, w którym siedziałem, byłem więc bezpośrednim świadkiem dociekliwość przedstawicielki IV władzy. Znalazła ona wyraz (dociekliwość) w takich oto pytaniach: 1. jaki ma pan program 2. co ma pan do zaoferowania młodym ludziom? 3. czym dla pana jest Warszawa?

Jakie pytanie, taka odpowiedź, więc Palikot mówił, to co chciał. Zapamiętałem dokładnie, co odpowiedział na pytanie nr 2: „jako premier rządu zalegalizuję marihuanę.” Żeby było jasne, nie mam nic przeciwko legalizacji marihuany, tylko że przy żenującym poziomie edukacji, ogromnym bezrobociu wśród absolwentów, emigracji zarobkowej, taka odpowiedź jest wyrazem ignorowania dziennikarki. I nie ma się, co dziwić, bo przy tak słabych pytaniach, można odpowiedź, co się chce. Myślałem, że „dziennikarka” go dociśnie, zada pytania, które jakoś problematyzują rzeczywistość, choć raz zakłopocze Palikota, ale jej wystarczyły okrągłe odpowiedzi Palikota, które są właściwie gotowymi setkami do wieczornego serwisu. Zadowolona dziewczyna zwinęła ekipę i zmyła się z zebranym „materiałem”. W czasie dyskusji Palikot, mówił oczywiście, że postulat z marihuaną jest populistyczny i są znacznie ważniejsze sprawy. Dziewczyna została po prostu spławiona i to w dość niewyrafinowany sposób, a odeszła jak z poczuciem dobrze zrobionej roboty.

Jeżeli tak, ma wyglądać kontrolna funkcja mediów, to po każdych wyborach przychodzić będzie rozczarowanie.

Kupił za to kto inny i to cały nakład – dzisiaj portal branżowy wirtulanemedia.pl podał informację, że Axel Springer Polska przejął od BBC Magazines licencję na wydawanie polskiej edycji Top Gear. Nieoficjalnie portal dowiedział się, że transakcja wiąże się ze zwolnieniem dotychczasowego redaktora naczelnego – Piotra R. Frankowskiego.

Udało mi się potwierdzić te doniesienia:

Potwierdzamy te informacje, aczkolwiek nie spisujcie nas na straty. TG będzie tworzony przez ten sam zespół. Dzisiaj zamykamy numer sierpniowy, który będzie równie atrakcyjny.Obowiązki Piotra przejmie Szymon Sołtysik. Redakcja nie ma najmniejszego wpływu na wybór Redaktora Naczelnego…

Na bardziej szczegółowe pytania nie uzyskałem odpowiedzi:

Sprawa jest dosłownie z dzisiaj. Sami do końca nie znamy wszystkich szczegółów. W przyszłym tygodniu sytuacja ostatecznie się wyklaruje.

Można by całą sytuację podsumować krótko: kryzys, w biznesie takie zagrania to normalne.

Jednak jestem przekonany, że nie jest to odpowiedź wyczerpująca. Wrócę na chwilę do owej wizyty w empiku, kiedy przeglądałem Top Gear. Kiedy odłożyłem na półkę ten tytuł, sięgnąłem po inną gazetę motoryzacyjną – Classicauto. I nie mogłem skończyć jej czytać, na dwie godziny zanurzyłem się w świetne artykuły. Doskonały papier, ciekawe zdjęcia, niebanalne teksty. Cena od lat taka sama, czyli 11,99. Słowem gazeta w świetnej formie.

I teraz pytanie; dlaczego kryzys jednych dotyka mocniej (Top Gear), a innych słabiej (Classicauto). Pomijając ewentualne biznesowe pomyłki i biorąc pod uwagę jedynie powyższe dwa tytuły, odpowiedź to: chodząc na skróty, daleko się nie zajdzie.

A Top Gear Polska to dziennikarstwo na skróty. Tytuł, od razu po premierze na polskim rynku, stał się jednym z najlepiej sprzedających się tytułów dla mężczyzn (ok. 90 tysięcy egzemplarzy). Jednak był to sukces niewypracowany, tylko pożyczony, ponieważ siłą tytułu był znany na całym świecie brand, przedruki z renomowanego wydania brytyjskiego oraz dumpingowa cena 3,90. Atutem (a może właśnie przekleństwem) było także połączenie gazety motoryzacyjnej z lifestyle’ową. Konsekwencją był profil czytelnika: czyli osoba zupełnie przypadkowa. Tworząc magazyn starali się przewidywać oczekiwania targetu, robili dużo badań, etc.I teraz właśnie polska redakcja spłaca swój dług, chyba tylko z odsetkami się nie wyrobili.

Zupełnie inną drogę obrała załoga miesięcznika Classicauto. Pismo jest od początku do końca robione przez grupę miłośników starych samochodów, którzy wszystkiego uczyli się na własnych błędach za swoje pieniądze. Bez kredytu potężnych wydawnictw i reklamodawców. Mają grupę wiernych czytelników, których nie starali się na siłę zadowolić. I pismo ma się coraz lepiej.

Podsumowując można tylko powtórzyć za Młynarskim: róbmy swoje. Bo jak widać naprawdę warto, trzeba tylko trochę uporu.

ps. na blogu znajdziecie też mój wywiad z Piotr R. Frankowskim, jeszcze naczelnym Top Gear. Fajny facet, dobry dziennikarz, tylko chyba dał się trochę „sprasować” i „rozegrać” w TG.

http://dziwniejszebrzegi.wordpress.com/2009/06/15/licencja-na-sprzedawanie/

Wydaje się, że ta decyzja nie była wynikiem jedynie zimnej politycznej kalkulacji, a raczej podyktowana była brakiem odwagi i zdolności przywódczych Kluzik – Rostkowskiej. Być może lata spędzone pod wodzą apodyktycznego Jarosława Kaczyńskiego, sprawiły, że była przewodnicząca PJN, przestraszyła się własnego pomysłu, własnej samodzielności. Tego, że trzeba ciężko pracować i dostawać ciosy jako lider, wreszcie tego, że coś nowego (PJN) może się udać.

Był dobry pomysł w postaci partii kierującej swoją ofertę do konserwatywnych, lecz nie radykalnych wyborców, byli ciekawi ludzie tacy jak Paweł Poncyliusz, interesujące punkty programu, na przykład stymulacja aktywności powracających do Polski emigrantów zarobkowych , była wreszcie realna szansa na przekroczenia progu wyborczego.

Jednak postkolonialny rys charakteru Kluzik – Rostkowskiej sprawił, że PJN się rozpad, a sama dezerterka pozbawiła się wiarygodności i zaufania w życiu publicznym. Szkoda. Szkoda Polski. Znowu.